چرا ما متحد نشویم؟

فدایی خلق فریبرز – ک

رفقا!

در سالهای گذشته تاریخ مبارزاتی مردم ایران همواره نقش تفکرات چپ مارکسیستی در رشد و اعتلای حرکات انقلابی مشهود بوده است لیکن حدوداً در طی 50 سال گذشته و پس از کودتای ننگین 28 مرداد 1332 خورشیدی پراکندگی در صفوف نیروهای انقلابی کمونیستی هر روز در قالب تشکیل سازمان ها و احزاب متمایل به کشورهای قطب ایدئولوژیک نظیر چین، شوروی آلبانی و کره شمالی و یا در ضدیت با این مراجع و حتی در قالب تمایلات یوروپین کمونیستی ایجاد شود.

در حال حاضر با آنکه در داخل کشور خلق های تحت ستم شرایط بسیار وخیمی را می گذرانند گروههای کمونیستی مختلف ایرانی به جای مبارزه یکپارچه برای ایجاد جبهه واحدی برای به زانو در آوردن سرمایه داری حاکم بر کشور درگیر بحث های محفلی و به خیال خود افشاگرانه برای تصحیح جنبش کمونیستی می باشند.

مثال این موارد اسناد ارائه شده از طرف سازمان رفیق مبارز اشرف در خصوص اکثریت و حزب توده در سایت چریکها است، همچنین مقالات بی شماری که بر علیه یا به نفع حرکت حزب توده ایران درسال 1332 و پس از سال 1357 در سایت های مختلف نگاشته میشود و نیز سایر مقالات در خصوص درگیری 1364 رفقای اقلیت و سایت های بیشمار با نا مهای گروه های مختلف فدائی و یا تایید و تعریف برخی گروه ها از خود به عنوان سربدار، چریک و.......

اگر چه نگارنده با احترام کامل به تمامی رفقای مبارز قصد به سخره گرفتن یا رد مواضع این رفقا را در این متن ندارد و نیز بررسی، تحلیل و علل انحرافات در جنبش کمونیستی را به جا می داند ولی به جا میداند به تمامی رفقا خاطر نشان سازد که با تجربه حدوداً 29 ساله آشنایی با مفاهیم پایه مارکسیستی و امکانات وسیع دسترسی به سایت ها و مطالعه اکثر سایت های گروه ها بسیاری موارد با کمبود وقت روبرو می شوم( البته باید سر درگمی را نیز به این مورد افزود) حال اصلاً انتظار نمی رود طبقه کارگر، دانشجویان، معلمان و ....... حتی فرصت بررسی و نتیجه گیری خوبی از این همه انرژی مصرف شده برای تهیه و ارائه این مقالات را بیابند زیرا بسیاری از آنان هر روز و هر لحظه نگران تامین احتیاجات اولیه زندگی خویش میباشند و حتی توان تفکر در مورد بحثهای معمولی خانواده خود را ندارند.

منظور اینکه صرف انرژی برای به اصطلاح افشاء!! یا نشر عقاید نه تنها عده معدودی روشنفکر خارجی را متحد نمی کند بلکه پراکندگی موجود را نیز دامن زده و تاثیر مثبتی بر جریان اعتراضی داخل کشور ندارد.

ذکر این مطلب ضروری می نماید که « رٌد طرف مقابل هرگز اثبات حرکت خود نیست» یعنی هر کدام از رفقا که از فرد یا دسته یا گروهی به خاطر تاکتیک ها و یا حتی استراتژی آنها در گذشته دوری می جوید یا اعمال آنها را خائنانه می داند نگاهی به روش خود در گذشته نماید و اگر آن روش ها را سالم انگاشت از خود بپرسد پس چگونه با آن همه اعمال صحیح در وضعیت فعلی هیچگونه اثری رضایتبخش در کشور و عرصه بین المللی ندارد(اگر رابطه علت ومعلولی را قبول دارید و مسائل را ناشی از قضا و قدر نمی دانید و عوامل محیطی را در درجه ثانوی دانسته و عامل اصلی را در داخلی هر پدیده می دانید.)

پیوند های روحی و یا حتی اعتقادی رفقای دستجات مختلف فدائی، توده ای، راه کارگر و غیره را در قالب یک راه مشترک که همان دست یابی به یک حکومت کارگری و سوسیالیستی است یادآور میشوم چه بسا بسیاری از رفقا پس از خواندن این سطور چنین تصور کنند که نگارنده تفاوتها در اندیشه های چریکی و ضد آنها و روشهای اپورتونیستی را درک نکرده لیکن باز متذکر میشوم منظور مقاله رد تئوریک مشی های متفاوت موجود در جنبش کمونیستی و یا حتی انحرافات در این جنبش نبوده و ندایی برای اتحاد نیرویهای پراکنده مارکسیستی جهت حصول یک جبهه واحد به منظور تغییر وضعیت موجود کارگران وزحمتکشان ایران می باشد.

با کمال تاسف باید بگویم بسیاری از برخورد های گروه ها با یکدیگر در طی سالهای گذشته ناشی از تفکرات سکتاریستی افراد بوده و سبب شده هیچگونه صف آرائی منسجمی برضد ارتجاع حاکم و امپریالیسم (به مثابه بالاترین مرحله سرمایه داری) انجام نپذیرد و عرصه سیاسی کشور هر چه بیشتر جولانگاه مشتی جنایتکار حامی سرمایه گردد. با توجه به شرایط موجود رژیم اسلامی اصلا نیازی به صرف انرژی برای تفرقه در جنبش کمونیستی ندارد زیرا رفقا خود زحمت این مهم را کشیده و دشمن اصلی هم با خیال آسوده به سرکوب کارگران و سایر زحمتکشان مشغول است و علیرغم اینکه برخی از رفقای چپ وحشت رژیم را از وجود اپوزیسیون چپ می پندارند رژیم بندرت با تمسک به وجود این گروه ها با نسبت دادن حرکات اعتراضی به آنان به سرکوب مردم می پردازد.

رفقا!

جالب است بدانید بارها مقالاتی از گروه ها واحزابی را که در بسیاری از نوشتجات خود آنها را خائن قلمداد نموده اید بدون ذکر منبع برایتان ارسال داشته ام و چون محتوای آن صحیح بوده آن را در سایت خود به چاپ رسانده اید بدین ترتیب به نظر میرسد درصورتی که باب مذاکره بین گروه ها به ظاهر غیر یکسان باز شود به زودی موارد مشترک جهت اتحاد مبارزه وپیروزی به دست آید.

قدر مسلم این است که بحث ما بر سر نام مقدس هیچ سازمان و یا حزبی نیست (به قول لنین هیچ چیز برای ما مقدس نیست.) اگرچه تمامی مبارزان احزاب اعتدالیون – عامیون، عدالت، حزب کمونیست ایران، حزب توده ایران، فدائیان(با هر گرایشی) حزب طوفان، کومه له، راه کارگر، رنجبران، سازمان پیکار و غیره درخور احترام می باشند ولی در واقع هدف همه ما بایستی رشد و تعالی بشریت، ارتقاء سطح معیشت مردم و در یک کلمه تحقق سوسیالیزم واقعا موجود باشد پس به هیچ وجه نام گروه، سازمان یا حزبی که پرچمدار باشد اهمیت ندارد و تنها رهبری طبقه کارگر در این مبارزه و پیروزی آن اساس کار است.

رفقا!

همه روزه در اخبار می شنویم که نیروهای حافظ سرمایه داری با ایجاد پیمانهای اقتصادی و نظامی سعی در محدود نمودن، سرکوب و نابودی جنبش های دمکراتیک و سوسیالیستی دارند. مثالهای روشن آن اتحاد امپریالیستی جی - 8، جهانی سازی، بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و نیز ایجاد جنگ های منطقه ای است.

به دنبال این حرکات جناهای ارتجاعی مذهبی صهیونیستی،اسلامی و مسیحی( نئوکان ها) نیز برای دست یابی به قدرت به صورت رشد یابنده ای در قالب تروریستهای دولتی و تروریستهای غیر دولتی مشغول تهاجم به دستاوردهای چند صد ساله بشریت می باشند.

حال چگونه در چنین شرایطی می توان به جای مبارزه جهانی و منطقه ای با این هجوم بی سابقه امپریالیستی و ارتجاعی به تضعیف جریانات بالقوه انقلابی و پویای داخلی و خارجی پرداخت و فضای مناسبی برای بقاء رژیم اسلامی به طور اخص و سرمایه داری جهانی به طور کلی ایجاد نمود.

رفقا!

در شرایطی که رشد و پیروزی احزاب چپ در آمریکای لاتین دلیل این مدعاست که اتحاد و یکپارچگی تمام خلقی راه پیروزی بر دشمنان داخلی و خارجی است چگونه کمونیستهای ایرانی که سابقه آنها از حزب کمونیست چین نیز بیشتر است نمی توانند در چارچوب برنامه ای واحد صلح و آزادی را به ایران هدیه دهند آیا بایستی باز هم عمو اوغلی ها، سرهنگ سیامک ها، جزنی ها، احمد زاده، پویان ها، سلطانپورها، سنجری ها و بسیاری دیگر خون خود را بر پای درخت آزادی بریزند ولی تفرقه و جدایی جوانه های آن را بسوزاند.

یادش به خیر رفیق نسیم خاکسار میگفت: "احتمالا بسیاری از ارتباطات تشکیلاتی به خاطر اختناق و سرکوب از بین خواهد رفت ولی شما تک تک می بایست به مبارزه و آگاه سازی توده ها ادامه دهید و دست از این راه برندارید. " امروز که 25 سال مبارزه، تبلیغ و روشنگری کمونیستها در سخت ترین شرایط مخفی در ایران ادامه دارد با اتحاد حول برنامه ای بر ضد فاشیستهای حاکم ما را یاری دهید.

برقرار باد اتحاد تمامی نیروهای سوسیالیستی

پایدار باد مقاومت قهرمانانه مردم ایران

زنده باد صلح ،آزادی و سوسیالیسم

منبع ما: سایت اتحاد فدائیان کمونیست